แค่ศีลห้าก็ไม่มี
พระมหาเถระผู้ใหญ่แต่ละรูปนั้นย่อมจะมีลูกศิษย์เป็นจำนวนมากทั้งคฤหัสถ์และบรรพชิต
บรรดาศิษย์เหล่านั้นจึงมีทั้งดีและเลว โดยเฉพาะศิษย์ฝ่ายพระ องค์ที่ดีก็มีถมเถไป
องค์ที่เลวก็พอมีปะปนอยู่บ้าง เช่น มีพระผู้ใกล้ชิดองค์หนึ่ง
ชอบถือวิสาสะจนเกินควร คือ
ชอบหยิบเอาข้าวของบางอย่างที่ยังไม่ได้รับอนุญาตมีผู้บอกหลวงปู่ให้ทราบ
แต่หลวงปู่ก็ชอบวางเฉยอยู่แล้ว ฯ
ครั้งหนึ่ง ท่านต้องการใช้ของอันนั้น
จึงใช้ให้พระองค์หนึ่งไปถามหา แต่ถูกปฏิเสธว่าเขาไม่ได้เอาไป
พระองค์นั้นจึงกลับมาบอกหลวงปู่ว่าเขาปฏิเสธไม่ได้เอา หลวงปู่ก็ไม่ได้ว่าอะไร
เพียงแต่พูดออกมานิดหนึ่งว่า
“พระบางองค์ มัวแต่ตั้งใจรักษาศีล ๒๒๗ จนลืมรักษาศีล ๕”
คัดลอกจาก
: “หลวงปู่ฝากไว้” บันทึกคติธรรมและธรรมเทศนา
ของพระราชวุฒาจารย์(หลวงปู่ดุลย์
อตุโล)
รวบรวมและบันทึกไว้โดย พระราชวรคุณ
วัดบูรพาราม อ.เมือง
จ. สุรินทร์
ข้อมูลภาพ : เดชาชาติ เทียนเสม. ผู้เขียนภาพ จากหนังสือภาพ ชุดพุทธประวัติ
สำนักพิมพ์บริษัทพัฒนาคุณภาพวิชาการ (พ.ว.) ๒๕๕๔.
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น