สิ้นชาติขาดภพ
พระมหาเถระผู้ใหญ่ฝ่ายวิปัสสนากัมมัฏฐาน
สนทนาธรรมขั้นปรมัตถ์กับหลวงปู่หลายข้อ แล้วลงท้ายด้วยคำถามว่า
พระเถระนักปฏิบัติบางท่าน มีปฏิปทาดี น่าเชื่อถือ
แม้พระด้วยกันก็ยอมรับว่าท่านเป็นผู้มั่นคงในพระศาสนา แต่ในที่สุดก็ไปไม่รอด
ถึงขั้นต้องสึกหาลาเพศไปก็มี หรือไม่ก็ทำไขว้เขว ประพฤติตัวมัวหมอง
อยู่ในพระธรรมวินัยก็มี จึงมาทราบว่าจะปฏิบัติถึงขั้นไหนอีก
จึงจะตัดวัฏสงสารให้สิ้นภพสิ้นชาติได้ ฯ
หลวงปู่กล่าวว่า
“การสำรวจสำเหนียกในพระธรรมวินัยอย่างเคร่งครัดและสมาทานคือธุดงค์นั้น
เป็นปฏิปทาที่ดีงามอย่างยิ่ง น่าเลื่อมใส แต่ถ้าเจริญจิตไม่ถึงอธิจิต
อธิปัญญาแล้วย่อมเสื่อมลงได้เสมอเพราะยังไม่ถึงโลกุตตรภูมิ ที่จริงพระอรหันต์ทั้งหลายท่านไม่ได้รู้อะไรมากมายเลย
เพียงแต่เจริญจิตให้รู้แจ้งในขันธ์ห้า แทงตลอดในปฏิจจสมุปบาท หยุดการปรุงแต่ง
หยุดการแสวงหา หยุดกิริยาจิตมันก็จบแค่นี้ เหลือแต่บริสุทธิ์ สะอาด สว่าง ว่าง
มหาสุญญาตา ว่าง มหาศาล”
คัดลอกจาก : “หลวงปู่ฝากไว้” บันทึกคติธรรมและธรรมเทศนา
ของพระราชวุฒาจารย์(หลวงปู่ดุลย์ อตุโล) รวบรวมและบันทึกไว้โดย พระราชวรคุณ
วัดบูรพาราม อ.เมือง จ. สุรินทร์
ข้อมูลภาพ : พระพุทธรูป ประดิษฐานรอบระเบียง หอพระแก้ว กำแพงนคร เวียงจันทร์
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น