ปรารภธรรมะให้ฟัง
คราวหนึ่ง
หลวงปู่กล่าวปรารภพระธรรมให้ฟังว่า เราเคยตั้งสัจจะอ่าน
พระไตรปิฎกจนจบ ในพรรษาที่
๒๔๙๕ เพื่อสำรวจดูว่าจุดจบของ
พระพุทธศาสนาอยู่ตรงไหน
ที่สุดแห่งสัจธรรมหรือที่สุดของทุกข์นั้น
อยู่ตรงไหน พระพุทธองค์ทรงกล่าวสรุปไว้ว่าอย่างไรครั้นอ่านไป ตริตรองไป
กระทั่งถึงจบ ก็ไม่เห็นตรงไหนที่มีสัมผัสอันลึกซึ้งถึงจิตของเรา ให้ตัดสินได้ว่า
นี่คือที่สิ้นสุดแห่งทุกข์ ที่สุดแห่งมรรคผล หรือที่เรียกว่านิพพาน ฯ
มีอยู่ตอนหนึ่ง คือ ครั้งนั้นพระสารีบุตรออกจากนิโรธสมาบัติใหม่
ๆ
พระพุทธเจ้าตรัสถามเชิงสนทนาธรรมว่า สารีบุตรสีผิวของเธอผ่องใสยิ่งนัก
วรรณะของเธอหมดจดผุดผ่องยิ่งนัก อะไรเป็นวิหารธรรมของเธอ
พระสารีบุตรกราบทูลว่า
“ความว่างเปล่าเป็นวิหารธรรมของข้าพระองค์”
(สุญญตา)ฯ
ก็เห็นมีเพียงแค่นี้แหละที่มาสัมผัสจิตของเรา
คัดลอกจาก
: “หลวงปู่ฝากไว้” บันทึกคติธรรมและธรรมเทศนา
ของพระราชวุฒาจารย์(หลวงปู่ดุลย์
อตุโล)
รวบรวมและบันทึกไว้โดย พระราชวรคุณ
วัดบูรพาราม อ.เมือง
จ. สุรินทร์
ข้อมูลภาพ : ชัยยุทธ ชูทวน ผู้เขียนภาพ จากหนังสือภาพ ชุด นิทานชาดก
เรื่อง พระอสทิสกุมาร. สำนักพิมพ์บริษัทพัฒนาคุณภาพวิชาการ
(พ.ว.) 2548.
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น