ปรารภธรรมะให้ฟัง
พระไตรปิฎกหมดแล้ว
จำพระธรรมได้มากมาย พูดเก่งอธิบายได้อย่าง
ซาบซึ้ง มีคนเคารพนับถือมาก
ทำการก่อสร้างวัตถุไว้ได้อย่างมากมาย หรือสามารถ
อธิบายถึง อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา
ได้อย่างละเอียดแค่ไหนก็ตาม
ยังประมาทอยู่ก็นับว่ายังไม่ได้รับรสชาติของพระศาสนาแต่ประการใดเลย
เพราะสิ่งเหล่านี้ ยังเป็นของภายนอกทั้งนั้นเมื่อพูดถึงประโยชน์
ก็เป็นประโยชน์
ภายนอก คือ เป็นไปเพื่อสงเคราะห์สังคม เพื่อสงเคราะห์ผู้อื่น
เพื่อสงเคราะห์อนุชน
รุ่นหลัง
หรือเป็นสัญลักษณ์ของศาสนวัตถุส่วนประโยชน์ของตนที่แท้นั้น
คือความพ้นทุกข์
“จะพ้นทุกข์ได้ ก็ต่อเมื่อรู้ จิตหนึ่ง”
คัดลอกจาก : หลวงปู่ฝากไว้ บันทึกคติธรรมและธรรมเทศนา
ของพระราชวุฒาจารย์(หลวงปู่ดุลย์ อตุโล)
รวบรวมและบันทึกไว้โดย พระราชวรคุณ
วัดบูรพาราม อ.เมือง จ. สุรินทร์
ข้อมูลภาพ
: ธนากร ศรีวิเชียร ผู้เขียนภาพจากหนังสือชุดการผจญภัยของพระพุทธเจ้า
ตอนปราบพญามาร. สำนักพิมพ์แฮปปี้คิดส์.กรุงเทพมหานคร, 2552.
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น